Dead Heart

مرگ من روزی فرا خواهد رسید... در بهاری روشن از امواج نور... در زمستانی غبار آلود و دور... یا خزانی خالی از فریاد و شور... مرگ من روزی فرا خواهد رسید... روزی از این تلخ و شیرین روزها... روز پوچی همچو روزان دگر... سایه ای ز امروزها ‚ دیروزها... دیدگانم همچو دالانهای تار... گونه هایم همچو مرمرهای سرد... ناگهان خوابی مرا خواهد ربود... من تهی خواهم شد از فریاد درد... می خزند آرام روی دفترم... دستهایم فارغ از افسون شعر... یاد می آرم که در دستان من... روزگاری شعله میزد خون شعر... خاک میخواند مرا هر دم به خویش... میرسند از ره که در خاکم نهند... آه شاید عاشقانم نیمه شب... گل به روی گور غمناکم نهند... بعد من ناگه به یکسو میروند... پرده های تیره دنیای من... چشمهای ناشناسی می خزند... روی کاغذها و دفترهای من... در اتاق کوچکم پا می نهد... بعد من با یاد من بیگانه ای... در بر آینه میماند به جای... تار مویی ، نقش دستی ، شانه ای... می رهم از خویش و میمانم ز خویش... هر چه بر جا مانده ویران میشود... روح من چون بادبان قایقی... در افقها دور و پنهان میشود... میشتابند از پی هم بی شکیب... روزها و هفته ها و ماه ها... چشم تو در انتظار نامه ای... خیره میماند به چشم راه ها... لیک دیگر پیکر سرد مرا... میفشارد خاک دامنگیر ، خاک... بی تو ، دور از ضربه های قلب تو... قلب من میپوسد آنجا زیر خاک... بعدها نام مرا باران و باد... نرم میشویند از رخسار سنگ... گور من گمنام میماند به راه... فارغ از افسانه های نام و ننگ...

شب ها که در خیابان خلوت خواب... پا به پای غرور و قافیه میروی... مرگ با لباس چین دار بلندش... پای پنجرۀ اتاقم می آید... سوت میزند... و منتظر میماند... قوطی قرص های این قلب بیقرار که سبکتر شد... مرگ هم برمیگردد... میرود سراغ سرایه دار پیر همسایه... نه... عزیز دلم... تازگی بوف کور هدایت را نخوانده ام... این ها که نوشتم حقیقت محض است... باور نمیکنی ، یک شب به کوچۀ دلتنگ ما بکوچ... کنار همان درخت که پر از خاطرات خط خورده است... بایست و تماشا کن... تا ببینی چگونه به دامن دریا و گریه میروم... بس کن ای دل ساده... صفحه صفحه برای که گریه میکنی... کتاب کبود گریه ها را آهسته ببند... تا خواب بی خروس بانوی بهار را بر هم نزنی... گوش کن... درماندۀ درد آلود... از پس پرده های پنجره... صدای سوت می آید... (یغما گلرویی)

حالا از تمامی قصه ، تنها قاب عکسی مانده ست... که شباهتی عجیب به دختری ار تبار ترانه دارد... حالا باران که می آید... خاک این دختر خالی... هنوز بوی عشق و عود و عسل میدهد... حالا مدام از پی نشانی تو... فنجان های قهوه را دوره میکنم... مدام این چشم بیقرار را... با بغض و بهانۀ باران آشنا میکنم... مدام این دل درمانده را... با باور برودت عشق آشتی میدهم... باید این ساده بداند... بانوی برفی بیداری ها... دیگر به خانۀ خواب و خاطره باز نخواهد گشت... (یغما گلرویی)